Najnowsze Wpisy

Kinder vom Bahnhof ZOO Komentarze (0)
31. stycznia 2004 18:36:00
linkologia.pl spis.pl

 

„Chciałam mieć mieszkanie w starym robotniczym domu, dwa albo trzy małe pokoiki, niskie sufity, małe okienka, wydeptane schody na klatce, gdzie zawsze pachnie jakimś jedzeniem, a sąsiedzi przechodząc mówią sobie „dzień dobry, co tam słychać”? Schody byłyby tak wąskie, że przechodząc obok kogoś, trzeba się o niego otrzeć. Wszyscy mieszkańcy domu ciężko pracują, ale są bardzo zadowoleni. Nie interesuje ich tylko zgarnianie forsy, nie są zawistni, pomagają sobie nawzajem, są po prostu zupełnie inni od bogaczy, ale też inni od robotników z bloków Gropiusstadt. Zwyczajnie nie czuje się tu nerwówy.

            Najważniejsza w moim domu jest sypialnia. Po prawej stronie, pod ścianą, stoi bardzo szeroki tapczan, poduchy obszyte ciemnym materiałem. Z każdej strony nocny stolik. Jeden dla Detlefa, jak będzie u mnie spał. Do tego po obu stronach tapczanu palmy. W ogóle w całym pokoju pełno roślin i kwiatów. Za łóżkiem tapeta, jakiej ni można kupić w sklepie. Na tapecie pustynia, ogromne piaskowe wydmy. I kilka palm. Oaza. Na piasku siedzą sobie Beduini w białych turbanach i beztrosko popijają herbatę. Na mojej tapecie panuje kompletny spokój. Po lewej stronie sypialni, we wnęce, tam gdzie okno wpuszczone jest w ukośny dach, mam swój kącik do siedzenia. Taki kącik, jak u Arabów albo w Indiach. Dużo poduszek dookoła niskiego, okrągłego stolika. Tam siedzę sobie wieczorami, w domu kompletny spokój, nic mnie nigdzie nie gna, nie mam żadnych życzeń ani żadnych problemów.

            Duży pokój jest właściwie taki sam jak sypialnia. Rośliny, dywany. Z tym że na środku stoi duży okrągły stół, drewniany, a naokoło niego wiklinowe krzesła. Przy stole zbierają się od czasu do czasu moi najlepsi przyjaciele, jedzą to, co im ugotuję, popijają herbatę. Na ścianach wiszą półki z mnóstwem książek. Same obłędne książki, pisane przez ludzi, którzy też znaleźli spokój, znają przyrodę i zwierzęta. Półki zrobiłam sama, z desek i sznurów. Większość rzeczy w moim domu sama zrobiłam, bo w sklepach meblowych nie ma nic, co by mi się podobało. Bo wszystkie meble w tych sklepach są takie dostatnie, żeby od razu było widać, że kosztowały kupę forsy. W całym mieszkaniu nie ma drzwi, tylko same kotary. Bo jak się otwiera i zamyka drzwi, to od razu jest hałas i pośpiech.

            Mam też psa, wielkiego owczarka, i dwa koty. Wymontowałam tylne siedzenia w kabriolecie, żeby pies miał wygodnie w czasie jazdy.

            Wieczorem w kompletnym spokoju, gotuję coś do jedzenia. Bez tego wariackiego pośpiechu, jak moja mama. Potem zgrzyt klucza w zamku. Detlef wraca z pracy. Pies skacze mu z radości na ramiona. Koty wyginają grzbiety i ocierają mu się o nogi. Detlef całuje mnie na przywitanie i siada do kolacji.” 

Christiane F. („My, dzieci z dworca ZOO”)

 

 

            „(…) nasza kopalnia wapienna. Niesamowita jama pośrodku okolicy. Prawie kilometr długości, ze 200 metrów szerokości, a głęboka chyba na sto metrów. Ściany są pionowe. Na dole jest bardzo ciepło. Na dole jest bardzo ciepło. Ani wiaterku. Na dole rosną takie rośliny, jakich nigdzie indziej nie spotkaliśmy. Niesamowicie czyste strumyki płyną przez tę niesamowitą dolinę. Ze ścian tryskają wodospady. Woda zabarwia białe ściany na rdzawoczerwony kolor. Wszędzie leżą białe odłamki, które wyglądają jak kości jakichś potworów i może to są nawet kości mamutów. Olbrzymia koparka i taśmociągi, które na co dzień robią tyle denerwującego hałasu, w weekendy wyglądają tak, jakby od wieków nikt ich nie używał. Wapienny pył i tak już dawno pokrył je białą warstwą.

            W tej niesamowitej dolinie jesteśmy zupełnie sami. Od reszty świata odgradzają nas pionowe ściany. Nie dochodzi tu żaden dźwięk z zewnątrz. Jedynym dźwiękiem jest szum wodospadów.

            Zawsze sobie wyobrażamy, że po zakończeniu eksploatacji kupujemy tę kopalnię. Wybudowalibyśmy sobie na dole chałupy, założyliśmy olbrzymi ogród, trzymali zwierzaki i mieli wszystko, czego trzeba do życia. Jedyną drogę prowadzącą na dno kopalni chcielibyśmy wysadzić w powietrze.

            Bo i tak nie mielibyśmy ochoty wrócić kiedykolwiek na górę.”

Christiane F. („My, dzieci z dworca ZOO”)

 

Nie wiem czy rozumiecie dlaczego wybralam te dwa cytaty.. one sa inne od calej ksiazki.. walsnie dlatego je tutaj umiescilam...marzenia Christiane, ktore nie widzialy spelnienia oraz dwuznaczny opis końcowy... osobiscie polecam wszystkim ta ksiazke... na dole macie w skrócie opisane to, co sie w niej znajduje.

 

      Szokująca relacja Christiane F., piętnastoletniej narkomanki z Berlina Zachodniego. Dziewczyna chciała, aby z zapisu magnetofonowego jej rozmów z dziennikarzami powstała ta książka, gdyż jak niemal wszyscy narkomani odczuwała przemożną chęć przełamania wstydliwej zmowy milczenia wokół plagi tego nałogu wśród dorastającej młodzieży. Załączone wypowiedzi matki Christiane oraz innych osób, z którymi się kontaktowała, mają służyć rozszerzeniu perspektywy i pomóc głębiej zrozumieć istotę problemu narkomanii.

 

samanthaaa. : :

I Nie Ma Cie Komentarze (0)
19. stycznia 2004 13:14:00
linkologia.pl spis.pl

 

ąą

" Dziesiejszej nocy nie mogłam spać

widziałam znów tylko twoją twarz

snanąłeś przy mnie jak żywy ktoś

...

znaczyłeś tak wiele

odwracasz sie...

przekreślasz co było jednym gestem

i nie ma Cie...

...

wydaje mi się, że wszędzie Ty

w tak różnych miejscach, w tak różne dni

opętana Tobą tylko jedna myśl

...

znaczyłeś tak wiele

odwracasz sie...

przekreślasz co było jednym gestem

i nie ma Cie...

znaczyłeś tak wiele

odwracasz sie... !

przekreślasz co było jednym gestem

i nie ma Cie....

i nie ma Cie ... !

...i nie ma Cie nie ma Cie.. i nie ma Cie i nie ma Cie..."

Soja

 

 

 

samanthaaa. : :

Bez tytułu Komentarze (1)
19. stycznia 2004 12:13:00
linkologia.pl spis.pl

Moje zycie upadlo... jak ja moglam do tego dopscic? To mi przypomina moj zjazd w Goldapi ze skarpy... rozpedzona trace na zaspie predkosc i spadam z wysokosci... tak bylo... tak jest... Po szkole chodzilam nieprzytomna.. od wczoraj mam lzy w oczach.. sprawiam wrazenie placzacej, ale nie placze.. jestem smutna, jest mi zle... nie wiem ile wytrzymam... Bede walczyc.. nie wiem ile... nie wiem czy warto... ale bede.

Moje uosobienie duszy wogole nieodpowiada uosobnienu wedlug ktorego sie zachowuje.. dlaczego? przeciez to JA! JA jedna Samantha!! A jednak.. dziwnie sie z tym wszystkim czuje.. pograzam sie w zagubieniu... dlaczego? W glebi jestem osoba czula, niesmiala, spokojna, wierzaca... kiedy tak spojzalam sie swoja osobe z boku.. mako nie !... to bylo dziwne.. Dziewczyna ubrana.. hm.. w spodnie jeansowe, glany, i golf granatowo-kremowy z pierścionkiem na palcu prawej dloni, z widocznym na szyji łancuszkiem z krzyzykiem z zawiazana petelka... :( Wydaje sie fajna... podchodzisz.. zaczyna sie rozmowa.. rozbrykana spryciara, pyskata, moze ci w kazdej chwili dogadac i niezle zjechac... to ja :( niestety... i ja sie dziwie czemu nie moge znalesc chlopaka, czemu jestem ciagle nieszczesliwie zakochana.. przeciez jestem jedna wieka porazka !!! ;( w dodatku z nauka sie oposcilam.. udaje (tutaj sie przyznam) ze jest ok.. smieje sie itp.. ale wieczorem staje sie smutna i zagubiona.. zawsze przemysle dokladnie kazdy dzien.. moze niektore wnioski sa pochopne.. no ale ja to tak odbieram.. tez wiem ze nei zawsze emocje okazuje poprawnie i tak dalej... jest mi z tym zle...

I musialam sie gdziesh wygadac.. neichcem myslec co by bylo gdybym....

Dzis na lekcji jezyka polskiego czytalismy "Lilije" Adama Mickiewicza.. przypadly mi do gustu..

W pamieci zostalo mi zdanie z "Romantycznosci" A.M. "Miej serce i patrzaj w serce...!"

samanthaaa. : :

Grom Komentarze (2)
07. stycznia 2004 14:36:00
linkologia.pl spis.pl

Qrcze.. to bylo gorsze od wylania na kogos zimnej wody w czasie snu.. niby pierwzy tydzien po swietach jeszcze w miare luzno.. tymczasem sie okazalo, ze w do konca tygodnia oceny maja byc wystawione.. w rezultacie jutro bede miala "zajebiste" urodziny.. dwie klasówki (matma, angielski), projekt na chemie, teny na polski (na pamiec) i stronka internetowa na informatyke.. grrr.. i sie dziwia, jak nam tyle zadaja, ze jestesmy pozniej w szkole jacys przymuleni i "nieobecni".. no bo (przeklenstwo) jak mamy sie nauczyc to siedzimy do pozna i sie uczymy. Zeby tylko nikt o moich urodzinach sie jeszcze nie dowiedzial, bo juz wogole lipa bedzie... 15 paskow.. ajji.. dobra zmienie tamat.. sie zale i zale.. no ale qrde.. takie sa fakty.. Cale szczescie ze wiekszasc znajomych jest spoza Giżycka, albo poprostu nie siedza w necie : ) No dobra nie bede zamulac.. znikam...

samanthaaa. : :

Świeta, świeta i po świetach Komentarze (1)
28. grudnia 2003 22:36:00
linkologia.pl spis.pl

Nie ma co.. te święta były naprawdę udane :) bałam się, że jak co roku, będzie sztywna atmosfera i żałosne udawanie, że wszystko jest ok... dziwne, ale napawdę było ok :P Nikt nic/nikogo nie udawał.. Mimo tego, że nie czułam tej calej magii świąt, było miło :)

Była okazja.. skorzystałam.. poznałam kumpla z Gołdapii, z którym od jakiegoś czasu rozmawiałam.. Spoko koleś :) Nigdy nie sądziłam, że istnieją tacy chłopacy.. serio, ale wszystko zepsułam.. nie wiem.. cos mi odbiło :( cholercia nawet se nie wyobrażacie jak bardzo tego żałoje.. dałabym wszystko żeby cofnąć czas.

Od wczoraj rozpoczelam sfoj zimowy sezon :) Bylam w Goldapii rasem z braciakiem i jego dziewczyna na stoku.. ciezki ten pierwszy dzien i wogole jakis sprzet mi kiepski dali.. no ale... dzis bylo o niebo lepiej :))) 4godziny jazdy i jescze mi bylo malo.. naprawde to wciaga.. snowboard jest moim zywiolem.. poprostu czuje ze zyje. Moge wszystko, tylko musze sie postarac.. teraz bede miala krotka przewe.. jezeli wszystko pojdzie dobrze (a mam taka nadzieje) Sylwestra spedze na stoku.. tam gdzie moje miejsce :)

samanthaaa. : :

Kalendarz

pn wt sr cz pt so nd
2930311234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930311

Ksiega gości

Księga gości

Kategorie postow

Brak kategorii

d-m | zdrowyja | oswietlenie-dom-i-ogrod | june | debbraworden | Mailing